Las Vegas

Zoals ongetwijfeld mijn hele familie- en vriendenkring wel weet, heb ik voor mijn 65e verjaardag (alweer bijna een jaar geleden) een reisje naar Las Vegas cadeau gekregen van mijn dochter en schoonzoon, te maken samen met mijn dochter als gids. Zij kent Vegas tenslotte wel na 3 eerdere bezoeken.

lv-signDus op 3 oktober vlogen wij samen via Houston (9 uur) naar Las Vegas (nog eens 3 uur, maar gelukje: vliegtuig zat niet vol, dus wat meer ruimte…pfff).
Na aankomst meteen door naar de rental car service, want in de States kom je nergens als je geen auto onder je kont hebt. Een kleine SUV had Birgit van tevoren besteld, want zij rijdt wel in een grotere auto dan ik, maar ze wil ‘m ook niet te groot. In de States is een kleine SUV echter iets anders dan in Europa. In Europa heet mijn Fiat Panda 4×4 een kleine SUV, maar daar kregen we een levensgrote Dodge voorgereden… slik… Birgit werd een beetje bleek en ik had n trappetje nodig om erin te klimmen.

We kwamen echter zonder kleerscheuren aan in ons hotel Excalibur en na ’n klein verkenningsrondje Vegas eerst maar ‘ns een lange nacht slapen…

De volgende ochtend stond gids Birgit al vroeg voor mijn hotelkamer met yoghurtjes, kaneelbroodjes en thee. Daarna weer in die enorme auto op weg naar de Walmart. ’t Was tenslotte mijn eerste keer in de States en dus ook de eerste kans om n Walmart te zien. Helaas waren de elektronisch bestuurbare karretjes (’n soort scootmobiel, maar dan met enorme winkelmand als voorkant) allemaal in gebruik… ik had er graag gebruik van gemaakt in zo’n enorme winkel. We hebben dus ook maar ’n klein gedeelte van de winkel gezien, broodjes en beleg gehaald voor de lunch en ff lekker shoppen bij de damesmode. Shirt gekocht en vest voor Birgit, n leuke nieuwe tas en dat allemaal voor net 30 dollar. Doe je nog ns een boodschapje voor, nietwaar?

bellagioDie dag zijn we nog naar de Hoover Dam geweest (beetje cultuur hoort er ook bij nietwaar?), nog n paar uurtjes rust bij het zwembad, s avonds naar het Bellagio hotel en de fonteinen, eten bij Chili’s en terugwandelen over de strip naar het hotel om die waanzinnige hotels te bekijken. Heerlijk al die kitsch!

De volgende dagen zijn we nog naar de Red Rock Canyon, de Premium Outlet, de Fashion Mall, het Venetian Hotel, de buitenkant van de Stratosphere Tower (binnenkant hadden we de puf en de tijd niet meer voor), Freemont Street, hier en daar wat dollars in eenarmige bandieten gegooid (maar helaas geen jackpot). Maar ’s ochtends begonnen we wel ff met chillen bij de pool… En Birgit voelde zich steeds meer thuis in die enorme small SUV.rrc

Kortom, dankzij een voortreffelijke gids heb ik de meeste belangrijke hotspots van Vegas en omgeving gezien in 3 dagen tijd! De wallen onder mijn ogen hingen zo’n beetje op mijn knieën en dankzij de turbulentie van orkaan Matthew struikelde ik bij de landing op Schiphol zo’n beetje over de nog iets lager hangende wallen…

Maar dat heb ik graag over gehad voor deze geweldige trip met een geweldige dochter naar Vegas!!

Geplaatst in Mieke | Reacties staat uit voor Las Vegas

Belastingperikelen

Wie kent niet de slogan van de belastingdienst: Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker? Helaas ook makkelijker kunnen we het niet maken…

Zoals de meeste huizenbezitters krijg ik al sinds jaren maandelijks een teruggave van mijn belastingen i.v.m. de hypotheekrente die ik jaarlijks moet ophoesten. Nu is de laatste jaren door achtereenvolgens ontslag, oprotpremie, ww en pensioen mijn inkomen nogal drastisch gewijzigd, wat vorig jaar ervoor zorgde dat ik voor het eerst belasting moest bijbetalen i.p.v. terug te krijgen en dit jaar moest ik zelfs een fors bedrag ophoesten.

Dat wil ik uiteraard volgend jaar voorkomen, dus heb ik al maanden geleden de website van de belastingdienst gescreend om erachter te komen hoe ik deze teruggave halverwege het jaar kon stopzetten. Als je echter zoekt op belasting stopzetten kom je uiteindelijk terecht in je eigen portaal bij de belastingdienst en moet je vervolgens je voorlopige aangifte nog een keer invullen. Voor de zekerheid heb ik dat gedaan in de hoop er zo achter te komen hoe ik e.e.a. dan moet stopzetten.
Maar nee… het enige wat het mij leerde was dat ik inderdaad volgend jaar weer een behoorlijk bedrag bij moest gaan betalen… ja duh… dat wist ik dus al…

En toen kwam mijn uitstelgedrag weer om de hoek kijken… ik schoof het weer eens op de lange baan…

Afgelopen week dacht ik: als ik de schade beperkt wil houden, moet ik nu toch actie ondernemen: ik ga de belastingtelefoon maar eens bellen. Ik zoek dus mijn BSN-nummer erbij en het formulier van de voorlopige aanslag 2016 en pak de telefoon. Op de voorlopige aanslag zie ik een zinnetje staan dat ik een formulier tot wijziging van de voorlopige aanslag kan aanvragen bij de belastingtelefoon. Gelukkig, dat maakt het telefoontje weer wat makkelijker…

Als ik vervolgens na 800 keuzemenu’s een meneer aan de lijn krijg en ik hem vraag mij het formulier toe te sturen, krijg ik kortaf als antwoord: Kunt u het niet digitaal invullen?
Meneer, zo’n formulier is er digitaal niet… het enige wat ik kan doen is mijn aangifte opnieuw invullen en daar zet ik niks mee stop en stopzetten is het enige dat ik wil!!!

En toen kwam er een uitleg waarbij ik nog veel meer ging twijfelen aan leuker kunnen we het niet maken, maar wel makkelijker…

Wat ik dus moest doen om het stop te zetten:
de aangifte opnieuw invullen en het rentebedrag dat ik betaal dit jaar hoger/lager zetten (volgens de meneer lager zetten, maar dat werkte averechts, dus heb ik het maar hoger gezet) en daar net zo lang mee schuiven en veranderen tot ik uiteindelijk aan het eind van de aangifte nul onder de streep krijg,  en o ja, bij de aanvullende vragen  moet u nog even de voorlopige teruggave zetten op het bedrag dat u tot nu toe daadwerkelijk ontvangen hebt (en dus niet het bedrag dat op de voorlopige aanslag staat), en als er dan nul onder de streep staat, moet u de aangifte opnieuw verzenden en dan wordt de teruggave automatisch stopgezet…

Begrijpen jullie het nog?? Ik echt niet meer… Met veel gesjoemel heb ik uiteindelijk 8 onder de streep gekregen (nul lukte me op geen enkele manier) en ik heb ten einde raad uiteindelijk op verzenden gedrukt.

Nu maar duimen dat de teruggave inderdaad is stopgezet… maar ik kan niet zeggen dat het makkelijk was…

Geplaatst in Mieke | Reacties staat uit voor Belastingperikelen

Gemeentehuis

Om 13.50 uur ben ik bij het gemeentehuis. Ik heb een afspraak om mijn paspoort te vernieuwen om 14.00 uur, maar ik ben weer eens te vroeg.

Vroeger ging je naar het gemeente-/stadhuis, dan trok je een volgnummertje en wachtte tot je aan de beurt was. Soms had je mazzel en was je heel snel aan de beurt als het rustig was. Meestal echter (vooral toen ik nog bij de Utrechtse Burgerzaken dit soort dingen moest afhandelen) was het verstandig flink wat leesvoer mee te nemen en je te installeren voor enkele uren wachten.

Tegenwoordig hoeft dat niet meer. Via internet plan je een afspraak in en op de afgesproken tijd kun je je melden om je paspoort te vernieuwen. Zelfs aanmelden bij de receptie hoeft niet meer, want midden in de hal staat een supersonische incheckzuil waar je volgnummer uit komt rollen.

Ik was dus, zoals gewoonlijk, te vroeg. In de wachtruimte zaten 2 heren, en na mij meldden zich nog een dame en een heer bij de incheckzuil en zaten wij dus met 5 personen te wachten.

Alle 7 balies waren onbezet en achter de balies stonden 4 dames hun tijd te verdoen met kletsen, op de telefoon kijken en gewoon voor zich uit kijken. Maar als je nu denkt dat iemand op het idee kwam om alvast een van de wachtenden op te roepen… nee dus… het is gemeente, ja, OVERHEID!!! Niks vast volgnummer oproepen, je hebt om 2 uur een afspraak en geen minuut eerder!!! Wij wijken niet af, wij volgen de regels. Zucht…

En inderdaad, klokslag 14.00 uur klinkt er een belletje, mijn volgnummer verschijnt en ik meld mij voor mijn paspoort. En vervolgens ging alles mis, wat er mis kon gaan… Vastlopende computer, vingerafdrukscan die het niet doet, systeem gaat plat, computer loopt nog eens vast… Ik zal eerlijk zeggen, ik heb ongegeneerd zitten gniffelen…
Anyway: ruim een half uur later (i.p.v. na 10 minuten) stond ik weer buiten en ze zijn nu nog steeds geagiteerd de achterstand aan het wegwerken.

Ik heb me ingehouden, want ik moet mijn paspoort nog ophalen, maar ’t lag op ’t puntje van mijn tong om bij mijn vertrek te zeggen: “Misschien de volgende keer toch gewoon wat eerder beginnen, dames?”

Geplaatst in (On)hebbelijkheden | Reacties staat uit voor Gemeentehuis

Bootje

Drie jaar geleden lag er opeens ’n bootje, een kleine vlet, in de sloot tegenover mijn appartement. Regelmatig zag ik hier iemand mee varen, meestal met kinderen en het plezier was duidelijk groot.

Twee jaar geleden werd ik ontslagen en kwam ik thuis te zitten. Ik had dus alle tijd om naar mijn omgeving te kijken (al heb ik dan geen geraniums om achter te zitten). Het bootje zag ik echter nooit meer varen, het lag eenzaam aan de waterkant.

Vorig jaar kwam er opeens weer activiteit. Het bootje werd met veel moeite op de kant getrokken en op zijn kop gezet. Daarna werd er druk geschuurd en uiteindelijk een paar keer gelakt, de plantsoenendienst maaide het gras keurig om het bootje heen. Er bootjewerd zelfs een zeiltje overheen gespannen om droog te kunnen werken op regendagen, de plantsoenendienst maaide nu om het zeiltje heen. Na een week of 8 werd het bootje weer te water gelaten met achterlating van een grote bruine plek op het gras en een week later werd het bootje voorzien van het afdekzeil. Einde activiteit…

Wederom heb ik daarna een jaar lang het bootje eenzaam aan de waterkant zien liggen, zonder dat er mee gevaren werd…

Twee weken geleden stond er een man opeens te stuntelen aan de waterkant en met heel veel moeite werd het bootje omgedraaid om ongeveer 3 meter verderop weer aan de kant vast te leggen. (Ja heus, ik let wel op… ik zie alles…)

Afgelopen zondag stond deze man opeens met lieslaarzen aan in het water en is een hele dag bezig geweest om een piepklein steigertje te bouwen (hoewel hij meer uren bedachtzaam stond te kijken dan dat hij werkelijk aan het werk was). Anyway, het bootje ligt nu dus eenzaam aan een steigertje en voorlopig is het weer einde activiteit…
Volgens mij is dit steigertje overigens zo illegaal als maar mogelijk is, want het enige dat ik in het plaatselijke sufferdje lees, is de gemeentelijke pagina waar alle aanvragen voor bouwvergunningen en ontheffingen e.d. staan genoteerd, en ik kan me niet herinneren dat ik voor een adres in de Polders een bouwvergunning voor een steigertje langs heb zien komen… Maar dat zal me een zorg zijn, zolang er niet 1200 steigertjes aan de waterkant worden gebouwd.

Ik ben nu toch wel heel erg benieuwd of er dit jaar nu eindelijk weer eens in dat bootje gevaren gaat worden. Piekfijn bootje, piekfijn steigertje… alles is aanwezig voor weer een zomer plezier!

Geplaatst in Mieke | Reacties staat uit voor Bootje

Flexibiliteit

Ik had het dus helemaal mis in mijn blogje van 17 februari… tenminste v.w.b. de verwachting dat ik op 1 mei toestemming krijg om vrijwilligerswerk te gaan doen.

Ze waren een stuk sneller met hun reactie dan verwacht, maarrrr… ik krijg geen toestemming. De reden hiervoor is dat de organisatie niet de status ANBI, SBBI of steun-SBBI heeft.

En dan citeer ik hier nog even een alinea uit de afwijzingsbrief:

Waarom beoordelen wij vrijwilligerswerk op deze manier?
Onze beslissing roept misschien vragen bij u op: waarom mag u dit werk niet als vrijwilliger doen tijdens uw uitkering, terwijl vrijwilligerswerk juist nuttig kan zijn? (hoezo nuttig? ik krijg over 68 dagen mijn AOW i.p.v. een uitkering) De reden is dat wij moeten voorkomen dat organisaties vrijwilligers met een WW-uitkering aannemen in plaats van betaalde werknemers. We vinden dus niet dat u geen vrijwilligerswerk mag doen. Dat willen we benadrukken. Het kan bijvoorbeeld helpen om werkervaring op te doen. (hoezo ervaring opdoen? ik heb ongeveer 35 jaar werkervaring…)”

Tja… wat zal ik hier nou eens voor commentaar op geven? Als onze overheid de laatste jaren wat minder had gesneden in de zorgkosten, zouden er veel minder mantelzorgers nodig zijn en zouden zorgorganisaties genoeg budget hebben om een betaalde kracht in te schakelen. Met de krappe budgetten van tegenwoordig moet echter zoveel mogelijk werk door vrijwilligers worden gedaan omdat er anders geen geld meer overblijft voor de zorg zelf… (het UWV/de overheid echter heeft er wel voordeel bij: weer een uitkeringstrekker minder…).

Als het allemaal niet zo ridicuul zou zijn, zou ik dus ontzettend boos zijn geworden om de afwijzing. Ik merk echter dat ik eigenlijk alleen maar medelijden heb met de werknemers van het UWV. Keer op keer moeten ze bewijzen dat ze zo flexibel zijn als een loden deur. Waar ze me toe veroordelen is volkomen nutteloos solliciteren („hallo, ik ben 65, ik heb vele jaren meer ervaring dan jullie vragen, maar ik pas vast NET niet in jullie profiel”) en in de tussentijd duimen draaien, terwijl ik nuttige bezigheden kan verrichten voor de maatschappij (we hadden toch een participatiemaatschappij??) en dan kan ik ook nog tussen de bedrijven door mijn nutteloze sollicitaties versturen.

Geloof me: ik zie echt wel het nut in van regels; in mijn carriere heb ik altijd rekening moeten houden met de regels, omdat regels nu eenmaal nodig zijn. In het bedrijfsleven echter leer je om in bepaalde gevallen flexibel met de regels om te gaan (dat moet ook wel wil je organisatie gezond blijven). Let wel: in bepaalde gevallen, gevallen die verdedigbaar zijn. Mijn geval had voor het UWV verdedigbaar kunnen zijn: over 68 dagen is deze mevrouw niet meer afhankelijk van een ww-uitkering en kan ze doen en laten wat ze wil!!!

Anyway, ik ga nu maar ff doen wat in het verleden in mijn carriere altijd als een van mijn sterkste punten werd gezien: ik ga ONTZETTEND flexibel zijn, zo flexibel als een elastiekje… Ik schort mijn vrijwilligerscarriere gewoon nog ff op en ga lekker soepel door met duimen draaien.

Nog maar 68 dagen en dan kan ik weer mijn flexibele zelf zijn…

Geplaatst in Perikelen | Reacties staat uit voor Flexibiliteit

Bureaucratie

Afgelopen november ben ik 65 jaar geworden. Ik krijg echter pas vanaf 2 mei van dit jaar mijn AOW. Dus helaas ben ik tot die tijd nog tot mijn WW-uitkering van het UWV veroordeeld.
Al sinds het moment dat ik werkloos werd, was het duidelijk dat ik te oud ben om nog ergens een baan te vinden. Die mening werd wel gedeeld door de medewerker van het UWV, maar toch vind het UWV dat ik moet blijven solliciteren.
Nu wil het geval dat een liefdadige organisatie mij graag als vrijwilliger wil hebben om e.e.a. op grafisch vlak voor hen te doen. Dan denk je toch: daar zal het UWV niet moeilijk over doen… Maar nee, dat denk je dan toch verkeerd… Op mijn mailtje aan hen om toestemming te vragen, kreeg ik een berichtje dat ik dan een formulier voor toestemming moet downloaden, dat in moet vullen en dat ook de betreffende organisatie een gedeelte van dit formulier moet invullen, dat ik vervolgens dit formulier weer moet uploaden naar mijn werkmap en dat ik dan met een week of 4 te horen krijg of ik toestemming krijg… Tja, dat vrijwilligerswerk mocht er maar eens voor zorgen dat ik een baan niet kan aannemen… toch?

Wat mij nog het meest stoort, is de bureaucratie van de overheid. Als ik een vraag stel via mijn werkmap, krijg ik alleen maar als antwoord dat ik het op de website kan vinden of dat ik een formulier in moet vullen, en degene die dat antwoord formuleert wordt ’n „coach” genoemd… Volgens mij wordt deze “coaches” als eerste afgeleerd om zelf na te denken…
Ik zou dus ook nooit zo’n functie kunnen vervullen, ik zou compleet knettergek worden… ik ben niet geschikt voor een overheidsfunctie… Maar DAT wist ik al járen!!

Dus ik doe nog maar ff trouw mijn sollicitaties de deur uit (behalve naar een functie bij de overheid…). Ik hoef nog maar tot 2 mei gelukkig, dat zijn nog ongeveer 9 sollicitaties…

En ik vermoed dat ik dan 1 mei de toestemming krijg om vrijwilligerswerk te gaan doen…

Geplaatst in Perikelen | Reacties staat uit voor Bureaucratie

Nog ff lachen!

Ik kan het niet laten… Hier komt nog één keer een gouwe ouwe, gewoon omdat ie zo leuk is… Ik kreeg weer de slappe lach!

Kerstrecept voor eend met whisky

Benodigdheden:
– Een eend van 5 kg
– 2 flessen Schotse Whisky
– Spekreepjes
– Olijfolie

Bereidingswijze:
De eend larderen en de binnenkant inwrijven met peper en zout.
De oven 10 minuten voorverwarmen op 180 graden.
Een longdrinkglas voor de helft vullen met whisky.
De whisky opdrinken gedurende het voorverwarmen van de oven.
De eend op een vuurvaste schaal leggen en een tweede glas whisky inschenken.
Het tweede glas whisky opdrinken en de eend in de oven zetten.
Na 20 minuten de oven op 200 graden zetten en 2 glaven vubben met whisky.
De glaven opdiinken en de scherven van et eeiste glav oplaapen.
Nog en naiff glav insjenke en opdlinke.
Na en naiff uui de hoven opedoen om deend te sjekkn.
Blantwondezalf in de padkamer ganaale en op de povenkand van de linkerand toen.
Denove nen sgop geve.
Twee glave wiskiinsjenke en tmiddeste glaf leegdwinke.
De nove opedoen naadattet eerste glaf leeggis en de sjotel vastpakke.
De blantwondezalf op de binnekand van de regtehantoen en deent oprape.
Deent noggis oprape em met nen nantdoek de bwantwondesaiv van deent vege.
Ze hande ontvette met viskey en de tupe ssalf veeroprape.
Tkapotte glazzopvege endeent terug in de hove toen.
Deheent oprape en dove eers opedoen.
De twwwiede fles biski pedoen en overeindzette.
Opstaan van de vjoer ent vetssspek ondrde kas vege.
Noggis opstaan van de vjoer en tochma blijve zitte.
De bles op de grondzette.
Uide bles drinke wande glave sijn opof kabot.
Den’ove aftette, deooge sluite en omvalle.

Fijne kerst allemaal!

Geplaatst in Mieke | Reacties staat uit voor Nog ff lachen!

Goodbye…

mistig

Oud uitzicht

Ik wist dat het er aan zat te komen. De bomen langs het Amsterdams Rijnkanaal worden gekapt. Aan de overkant van het kanaal zijn de bomen al 2 jaar geleden gesneuveld en daar staan nu pietepeuterig kleine boompjes die ik nauwelijks kan onderscheiden…

inbetween

Maak me gek!

Wat me vooral irriteert, is de manier waarop er gekapt wordt. Hier en daar gaat er een rijtje bomen tussenuit, vervolgens weer terug naar het begin en weer een paar bomen kappen, dan weer 500 meter verder een rijtje bomen weghalen, weer een stapje terug etc. etc.
Maak me gek! Dat moet je een perfectionist als ik ben niet aandoen! Haal ze gewoon op rij 1 voor 1 weg, dan zie ik waar jullie gebleven zijn!

En bij bomen kappen heb ik altijd nog zo’n romantisch idee van knappe, stoere kerels in geblokte overhemden, luidkeels “Timber!!!” roepend… Nee dus, tegenwoordig rijdt er gewoon een klein, driftig bulldozertje op en neer, die de bomen heel laf omduwt! Helaas, weer een illusie armer…

Mijn nieuwe panorama...

Mijn nieuwe panorama…

Anyway, de bomen liggen nu in hapklare brokken te wachten op vervoer en ik dacht dat ik het heel erg zou vinden dat mijn uitzicht verpest werd (was een mooi gezicht die monumentale rij bomen), maar nu denk ik eigenlijk dat het wel meevalt! Ik kan opeens heel ver kijken! Ik zie de kerktoren van Schalkwijk (nooit eerder in mijn uitzicht geweest) en mooie bomenrijen heel in de verte.

Ben benieuwd hoe de seizoenen er nu uit gaan zien!

Geplaatst in Mieke | Reacties staat uit voor Goodbye…

Gebreken…

De ouderdom komt met gebreken! Typerend voor mij manifesteert zich dat meteen op mijn 65e verjaardag… Gisteren kwamen alle (schoon)zusjes en (schoon)broertjes op bezoek voor koffie, taart en lunchhapjes. Enkele familieleden gebruiken nog steeds suiker in de koffie en tja… die was ik dus vergeten te halen. Nadat de 2 resterende schepjes suiker op waren, werd dus overgestapt op basterdsuiker in de koffie (ik heb geen idee of dat te drinken is, ik drink mijn koffie en thee al zo’n 40 jaar zonder suiker of melk en denk dus nooit bij het boodschappen doen: heb ik nog suiker in huis?).

En wat kom ik vandaag tegen in mijn voorraadje levensmiddelen? Een pak suiker van 1,5 kilo… Waarschijnlijk heb ik die al zeer geruime tijd in huis en was dat dus helemaal vergeten… Maar ik heb een excuus, ik ben 65, het geheugen gaat achteruit…

Ondanks dit debacle was t een erg gezellige bejaardensoos (ik ben de jongste van het stel broers en zussen, in de schoonfamilie zit nog wat jonger spul) dus we zijn nu echt een bejaardensoos! Maar wel bejaarden die nog steeds met elkaar kunnen lachen.

Dochter en schoonzoon kwamen ook op de soos (zoals ik vroeger ook bij mijn vader en moeder) en zij zorgden nog voor een enorme verrassing: een toekomstige trip met Birgit naar Las Vegas!! Wat een luxe cadeau!! We gaan ervan genieten volgend jaar!!

Nu ik met pensioen ben, hoef ik eindelijk niet meer nutteloos te solliciteren. Tenminste… als ’t ook nog tot het UWV gaat doordringen dat ik nu 65 ben. Zag vandaag in mijn werkmap op hun site dat ik weer een taak heb om in de komende 27 dagen minstens 4 sollicitaties te verrichten…
Nou, lieve coaches van het UWV, ik wil best solliciteren hoor… maken jullie dan gewoon weer een WW-uitkering aan mij over?? Want volgens mij ging dat toch stoppen op mijn 65e?? Voorlopig ga ik ff op mijn lauweren rusten en ik zal over een paar weken eens kijken of ze wakker zijn geworden bij het UWV…

Geplaatst in Perikelen | Reacties staat uit voor Gebreken…

Raar taaltje…

Nu behalve het huis ook het hoofd weer redelijk opgeruimd is, heb ik weer tijd om over dingen te peinzen.

Een van de afwijkingen die ik heb, is het opmerken van rare woorden in het Nederlands. En we hebben héél veel rare woorden in onze moedertaal! Het is geen wonder dat buitenlanders moeite hebben met onze taal, zeker omdat veel van deze rare woorden met onze befaamde harde klank, de g of ch, zijn.

Een paar voorbeelden: huichelen, giechelen, pochen, verschalken… Hoe zijn dit soort woorden toch ooit ontstaan? De betekenis is ook nog eens lastig uit te leggen.

Ook rare woorden zijn bijvoorbeeld krukje en jokken.

En dan heb je nog de categorie van woorden die dezelfde betekenis hebben, maar net iets anders worden uitgesproken en zeker anders geschreven zoals weifelen en twijfelen.

En tot slot dan nog woorden die hetzelfde klinken, maar net iets anders geschreven worden en een totaal verschillende betekenis hebben, zoals berijden en bereiden…

Kortom, het is toch wel heel knap van ons dat we deze taal onder de knie hebben en weten wat alles betekent, maar ik begrijp goed dat buitenlanders denken: raar taaltje…!

Al denk ik dat dit voor alle talen geldt (weer zo’n woord: geld en geldt…). Tenslotte hebben Eskimo’s 100 woorden voor sneeuw… wij gelukkig maar één!

Geplaatst in (On)hebbelijkheden | Reacties staat uit voor Raar taaltje…